post

Hoi!

Enkele weken terug, schreef ik de blog ‘Ik beken’. (Je kan hem hier teruglezen.) Ik vertelde dat ik het ook soms allemaal maar lastig vind, en zelf na een degelijke opleiding ook soms niet goed weet wat nu op mezelf toe te passen en wat niet. Of dat ik het eigenlijk wel weet, maar dat emotionele belemmeringen vaak in de weg staan voor mezelf. Maar wel dat ik er met volle moed terug aan zou beginnen. Dat ik bewust wil kiezen voor een gezonde en frisse versie van mezelf.

Ook al gaat dat niet altijd even makkelijk. Wat eigenlijk erg bizar is. We weten het allemaal wel, maar het doen is zo moeilijk. Gek toch? Je gooit in je auto toch ook niet de verkeerde brandstof? En toch doen we dat in ons lichaam zo vaak wel. We vinden zo vaak excuses, want we hebbno-excuses-white-design-280en zo hard gewerkt. Of het is vandaag feest. Of ochja, eentje meer of minder, wat doet het er toe?

Het feit dat we excuses verzinnen om te ‘zondigen’ zegt eigenlijk al genoeg. Dat toont aan dat we weten dat we het eigenlijk niet nodig hebben en we er eerder iets anders mee willen voeden dan onszelf. En dat andere is vaak een emotie. Je voelt je teleurgesteld, boos, moe, of zelf blij en uitbundig. We hebben zo geleerd dat voeding bij emoties hoort. Denk maar aan kinderen die beloond worden met een snoepje. Heb  je ook af en toe echt nood aan eten, en dan liefst zo vet en/of suikerrijk mogelijk? Vraag jezelf dan eens wie je vult … de volwassen man of vrouw die je bent, die zelf keuzes maakt, of geef je dat innerlijke kind of hoe je het ook mag noemen, maar wat om van het gezeur af te zijn? Want je hebt het inderdaad zo zwaar gehad…

Wat als je het gewoon af en toe als ok zou zien, dat lekker glaasje wijn, of een stukje chocola (en dan liefst de Tony’s Chocolonely met zeezout). Dan is er ook effectief niets mis mee toch? Gaat het net niet mis omdat we het te vaak en te veel doen en er dus excuses voor moeten verzinnen? Wat als je wel aan de slag zou gaan met die onderliggende emotie? Wat als je dat innerlijke kind of je vroegere ik of wie het voor jou dan ook is, onder ogen zou durven komen en zou stoppen met het  te vullen? Sterft het dan geen langzame dood? Komt er dan geen ruimte vrij voor de autonome man of vrouw die je nu bent>

Dingen weten is niet genoeg om on81-Handen-zon-liefde-hart-1920-Fotos-voor-Therapeuten-1560x878s gedrag te veranderen. Daarvoor moet je dingen ook gaan voelen. En dat vraagt moed, durf en vooral ook tijd. Want het is niet altijd aangenaam. En dat is waar het bij mij ook vaak mis gaat. In het echt voelen wat ik en mijn lichaam nodig hebben. In het grenzen stellen, wat in onze cultuur vaak zo negatief klinkt. We leven immers in een cultuur van overdaad, van altijd maar meer en beter en anders en … Misschien zit het geheim (haha, net een teleshopping-reclame) wel net in het feit dat het minder mag en kan.

Dat hoorde ik laatst ook van een van mijn klanten. Ze worstelde, zoals velen, al jaren met overgewicht. Ze had al vaak met succes een idealer gewicht bereikt, maar na een tijdje kwamen de kilo’s steeds weer terug. Haar grootste wens is dan ook niet per se afvallen, maar wel stabiel blijven, zowel lichamelijk als geestelijk. Meer rust vinden in en rond je zelf. Minder drukte, minder focus op eten, minder in de verleiding komen. En dat is een emotionele weg. Natuurlijk is afvallen leuk en ook nodig als je echt overgewicht hebt, maar de echte uitdaging zit hem in het aanpakken  van de effectieve oorzaak.

Na het begeleidingstraject (drie lange gesprekken over 1,5 maand) kreeg ik van haar volgende mail, waaruit ik graag enkele stukjes citeer.

‘Na jaren van ups-and-downs en mezelf straffen en belonen, heb ik nu het gevoel dat ik eindelijk beter begrijp hoe ik al die jaren met voeding omging. Ik wil beter voor mezelf gaan zorgen. Ik durf grenzen stellen voor mezelf. Natuurlijk sta ik nog magrenzen-loesjear aan het begin, maar ik heb wel meer vertrouwen dat het deze keer echt kan zijn. … Ik kreeg ook duidelijke informatie over gezonde voeding, waarmee ik direct aan de slag kan. …. We eten veel afwisselender en met veel meer kleur op ons bord. Ik hoor thuis eigenlijk niemand klagen.’ (Monique, een vrouw van 45)

Ben je ook klaar om deze weg in te slaan? Ben je klaar om op een andere manier met je voeding om te gaan? Ik help je graag!

Laat een bericht na of neem hier contact op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.

Tof als je deze blog deelt met mensen die er wat aan hebben!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *